• 
  Eryk I

Tytuł:
król Norwegii (jako Eryk III, 1389-1442), król Danii (jako Eryk VII, 1396-1439), król Szwecji (jako Eryk XIII, 1397-1441), książę pomorski na Słupsku (od 1449)

Urodzony:
1382 w Darłowie

Zmarł:
16.6.1459 w Darłowie

Rodzice:
Warcisław VII
Maria

Współmałżonka:
Fillipa (od 26.10.1406 r., c. króla Anglii Henryka IV)

Syn Warcisława VII (młodszego brata księcia Kazka Słupskiego). Urodził się w 1382 r. Od 14 roku życia, tj. od 1396 r. przebywał na dworze swej ciotki Małgorzaty, królowej Danii. W 1397 r. książę Eryk I został przez Małgorzatę adoptowany i w tym samym czasie korodowany na króla Danii. W 1412 r. zmarła Małgorzata, a Eryk I objął w Danii rządy. Dodać trzeba, że był on również królem Szwecji i Norwegii (na podstawie unii w Kalmarze zawartej w 1397 r.).

W 1423 r. wyruszył w pielgrzymkę do Palestyny; zatrzymał się na Pomorzu, potem odwiedził cesarza. W drodze powrotnej przebywał w Krakowie, gdzie wziął udział w koronacji żony Władysława Jagiełły — Zofii.

Eryk I prowadził wieloletnią wojnę o Szlezwik, a od 1426 r. walczył także z miastami hanzeatyckimi (Lubeką, Rostockiem, Wismarem, Lunenburgiem, Stralsundem a także ze Szczecinem i Kołobrzegiem). W wojnach tych był wspierany przez swych krewnych, książąt zachodniopomorskich, Bogusława IX i Barnima VIII. Od 1436 r. przebywał dłuższy czas w Gdańsku i na Pomorzu. W tym okresie (w 1439 r.) niezadowolone z jego rządów stany trzech państw skandynawskich zdetronizowały go. Nowym królem Skandynawii został kuzyn Eryka I — Krzysztof, książę Palatynatu Reńskiego. Eryk natomiast osiadł na wyspie Gotlandii, skąd przez wiele lat dokonywał rabunkowych wypadów na wybrzeże Danii oraz pirackich napadów na statki. W 1447 r. zmarł bezpo­tomnie jego bratanek książę Bogusław IX, wobec czego Eryk I powrócił na Pomorze i objął rządy w Księstwie Słupskim. Osiadł w Darłowie. Jego osiągnięciem — jako księcia słupskiego — było zakończenie konfliktu między biskupem a miastem Koło­brzegiem. Pośredniczył także w rozstrzygnięciu konfliktu pomiędzy Gryficami a Trzebia-towem o wolną żeglugę na Redze.

Zmarł w Darłowie w 1459 r., przekazując przywiezione ze Skandynawii skarby księżnej Zofii, żonie Eryka II.